Foto's allerlei
Paalwoning met stro waarin het hele gezin in één vertrek leeft. De Karens in Thailand branden hun bouwland plat, waardoor ze regelmatig van woonplaats moeten veranderen. Een gewoonte die nog op grote schaal, ook in Indonesië wordt toegepast.
In het zuiden van het schiereiland op niet zo'n grote afstand van het wereldlijke Singapore treffen we de nomadenstam van Jukuns aan. Ze leiden een primitief bestaan in tijdelijke strohutten langs de rivieren.
Orang Asli, ethnische groep in Maleisië.
- In het centrum van sommige dorpen in Batak (Sumatra) staan salonachitige monumenten.
- Ze dien(d)en voor het verblijf van een godenraad.
|
|
Zo'n 60.000 jaar geleden (in Duitsland) was een maaltijd wel even wat anders dan tegenwoordig. Stenen messen werden als werktuig gebruikt om samen met de tanden het vlees af te scheuren.
Uit de opgravingen kunnen archeologen aan de hand van de krassen op de stenen zien of een man rechts- of linkshandig was bij het eten.
Naast klein wild waren er ook grotere dieren zoals mammoets en neushoorns, die vanuit het zuiden waren gekomen. |
De Neanderthaler moet wel dikke kleding hebben
gemaakt om het barre klimaat de baas te blijven. De
standaard woning bestaat uit grotten en zelf gemaakte
hutten, zie hieronder. Op de bovenste afbeelding is een vrouw bezig om
voorbereiding te treffen voor het maken van kleding door
de huid schoon te maken. Ze gebruikt daarvoor een scherp
gemaakte steen. De middelste afbeelding: nadat de huid is gedroogd en
gerookt om het taaier te maken en de poriën af te
sluiten snijdt zij het in de gewenste vorm met een stenen
mes. Daarmee wordt de huid enigszins waterdicht en
krimpvrij. Met een stenen voorwerp slaat te gaatjes in de rand,
waar later de verbindingen komen. Onderste afbeelding: het meeste werk zit er op, smalle
reepjes ongelooide huid worden door de verkregen gaatjes
geregen waardoor er een soort confectiemantel van
berenhuid ontstaat.
De Neanderthaler moet zich tegen het klimaat
beschermen. Hier is hij bezig om in Zuid Frankrijk een houten hut
in een grot te bouwen. Daardoor werd het wonen wat
dragelijker gemaakt in de barre ijstijd. De ontschorste jonge bomen werden tegen een nokbalk
geplaatst, die aan beide zijden wordt ondersteund door
rechtop geplaatste palen. Het gevlochten takkenwerk werd daarna voorzien van
lagen dierenhuiden. Met repen leer werden deze vastgezet
aan de takken. De benedenste laag huiden worden vastgehouden door
losse stenen om de tocht uit de hut te halen.
En dan springen we ineens weer over naar een geheel andere tijd: de Romeinse tijd.
In Ostia zien we het huis van Fortuna Annonaria. Via de marmeren pijlers en baksteenbogen komen we in de 'eetzaal'.
De tuin is opnieuw beplant en de meeste muren waren in die tijd (rond onze jaartelling) bepleisterd of voorzien van marmer.
Het straatbeeld in Ostia is nog goed (bewaard) gebleven.
De Via di Diana in Ostia laat de resten van de straat zien bestaande uitbasaltlava.
De huizen hebben twee functies: woonhuis en winkel. Daartoe werd een aparte ingang naar de straat gemaakt zoals we ook op de plattegrond van de volgende pagina kunnen lezen. Ze bestaan uit verschillende verdiepingen met woonetages.
Wederom een ommezwaai in de tijd, hier in Noord Nederland (circa einde 19e eeuw) met zelfgemaakte huizen.
Juweeltjes van foto's, die niet mogen ontbreken op deze pagina's.
